Daria is drachtig (zie vervolg bij dracht)

Dekking.........-17-18-19 januari 2009

23 januari 2009:

Vandaag kwam Daria terug naar huis, zo zal er weer wat leven in huis zijn.  Bij thuiskomst werd ze warm onthaald door Bhanu en Hakuna. Na wat gesnuffel was de rust bij de reuen al snel terug gekeerd .Maar daar dacht Daria anders over, ze had namelijk veel in te halen met Hakuna haar grootste speelvriend. ze jammerde er maar op los om hem toch aan te zetten om te spelen. Stilletjes droom ik toch dat ze deze keer wel zwanger zal zijn. Mischien derde keer , goede keer. Nu nog een paar weken geduld en dan weten we het. Rond 16 februari gaan we een echo laten nemen.

19 januari 2009:

Vandaag dag 14 van Daria haar loopsheid .Nadat alles in de auto geladen was en we afgerekend hadden reden we voor de laatste keer naar Douglas. Om 09.00 u. waren we al aangekomen ,bij aankomst stond ons al op te wachten. Hij begon stilaan onze auto te herkennen en wist meteen dat zijn grote liefde daar was. Dus we lieten ze maar weer te samen. En zo als gewoonlijk lieten ze zich weer van hun mooiste kant. Deze keer stonden ze 22 min. gekoppeld. Ik was zeer gelukkig dat Daria gedekt is, ergens vond ik wel hart verscheurend om Douglas te verlaten na al het mooie en zware werk dat hij verricht heeft. Ik hoop echt dat daar mooie en gezonde puppies van komen. Na alle papieren ingevuld te hebben konden we om 10.30 u al richting huiswaarts te keren. Trouwens wil ik nogmaals de familie During bedanken voor de warme ontvangst en de vier onvergetelijke dagen die ik beleefd heb. Na een moeilijke week met het verlies van Zidane en Bart die in het buitenland vertoefde, ben ik toch fier op mezelf dat ik dit aangekund heb. De terug reis verliep vlekkeloos en rond 19.00u was ik terug in Zulte. Om Daria in alle rust te laten bekomen van dit adventuur is ze bij mijn mama ingetrokken voor een paar dagen. Bij thuiskomst werd ik warm onthaald door Hakuna en Bhanu , wat had ik ze gemist die dagen. Nogmaals bedankt aan alle mensen die me in die dagen met raad en daad bij gestaan hebben. 

 

 

18 januari 2009:

Vandaag was dus de hoogdag voor Daria en  Douglas(dag 13 van daria haar loopsheid). Bij aankomst lieten we ze meteen te samen en na wat gestoei met elkaar was het voor de derde keer terug geklonken. Terug stonden ze 20 minuten gekoppeld en alles verliep naar wens. We denken dat dit voor ons Daria stilaan een hobby word. Ze gedraagt zich prima en laat alles mooi gebeuren en ze geniet er van. We besloten het morgen voor een vierde keer te proberen en dan zou ik naar huis terug rijden.Vandaag op zondag stond ook nog een bezoekje aan Spreewald op het programma.  Dit is één van de mooiste en meest unieke natuurreservaten van Europa . De woorden ‘Spree’ en ‘Wald’ (bos) staan voor een ongerept en onaangetast deltalandschap met een waternetwerk van wel 1000 km. In het nationaal park vinden vele kleine ‘kanaaltjes’ hun weg door prachtige bossen, open velden en pittoreske stadjes. Je kan er naar harte lust fietsen , wandelen en natuurlijk is ook een boottocht zeer de moeite waard. Vervoer over het water vindt traditioneel nog steeds plaats met houten punterbootjes. Gezien het winterweer konden nu enkel genieten van het winterlandschap wat ook de moeite waard was.

               

 

17 januari 2009:

We spraken af om 11.00 u en gingen eerst een wandeling maken in een groot park in de buurt . Het was een park genoemd Branitz Park. Het park was vooral gekend om zijn twee piramiden . Het werd opgericht door Prince Pueckler rond de jaren 1842 . Van zijn reizen rond de wereld bracht hij van overal ideeën mee en realiseerde hij dit in het park. Vandaar die piramiden die hij gezien had in Egypte. Het was zeker de moeite waard om dit te bezoeken. Bij Douglas terug aan gekomen waren de twee niet te houden. Dus we probeerden dan nog maar eens .En wat dacht je.......? Het was terug voor elkaar, ze lieten terug hun beste kant zien en opnieuw stonden een twintigtal minuten gekoppeld. 

                         

16 januari 2009:

S'morgens reden we richting dierenarts voor een nieuwe bloedtest en in de namiddag zouden het resultaat weten daarvan. Ik besloot om nog even terug te gaan naar het hotel om Douglas niet te veel tot last te zijn met een loopse teef in zijn buurt. Toch genoten de 2 twee geliefden van elkaars aanwezigheid. Er werd gespeeld en gestoeid in de sneeuw. Het was er niet makkelijk op geworden wat die sneeuw maakte het ook zeer glad zodat Douglas meer moeite moest doen om een vast grip te krijgen. S' namiddags kregen we te horen van de dierenarts dat haar progsteron op 5,66 stond. Zoals onze dierenarts al vermoede zou er op zondag en maandag gedekt kunnen worden. We besloten ze op zaterdag ook al eens terug te proberen , hoe meer dekkingen hoe meer kans op slagen. 

     

15 januari 2009:

Rond 13.00 u kwam ik in Cottbus aan. Het had er goed gesneeuwd en alles was mooi wit. Het werd een lange rit maar het verliep prima, Daria heeft de ganse weg liggen slapen en we hebben maar eenmaal moeten stoppen voor een plas pauze.We besloten eerst in te gaan checken in het hotel en dan Douglas te gaan opzoeken. Het was een zeer mooi en ruim hotel .We zaten op het gelijkvloers en er was een nachtuitgang aanwezig zodat ik niet iedere keer door het ganse hotel moest om Daria uit te laten. Dan reden we richting Douglas. Daar aangekomen werd ik van harte ontvangen door Jutta (de eigenares van Douglas) , tevens stond Douglas en Daria te popelen om bij elkaar te zijn. Aangezien het toch nog te vroeg was om een dekking te doen , lieten we ze toch al even kennismaken en wat rollebollen. Ik hield wel een oogje in het zeil , en wat denk je ? Na een kwartiertje was het al geklonken. Daria en Douglas stonden al gekoppeld ( ± 20 min.) . Ik vroeg aan Jutta of het mogelijk was om op vrijdag nog eens een dierenarts te raadplegen om opnieuw een progesterontest te laten doen. Bij thuis komst van Manfred (de man van Jutta) werd de afspraak gemaakt voor de volgende dag en werd mij een lekkere maaltijd voorgeschoteld . Daarna zijn we terug naar het hotel gegaan voor een welverdiende rust na een vermoeiende reis.    

            

14 januari 2009:  

Alle voorbereidingen voor het vertrek naar Cottbus waren genomen. Hotel, koffer en auto voorzien van winterbanden,.... .De voorbije keren had Daria haar laten dekken op dag 10,11,12 en 13. Dus daarom plande ik om te vertrekken op donderdag 15 januari om zeker niet te laat te zijn. Maar voor alle zekerheid lieten we nu ook haar bloed testen om toch een idee te hebben hoe hoog haar progsteron stond. Daria zat vandaag op dag 9 van haar loopsheid , we lieten nogmaals bloed nemen en s'avonds kregen we telefoon van de dierenarts dat ze nog maar op 1,91 stond. De Dierenarts zei dat de dekking ten vroegste zondag of maandag zou plaats vinden. Daar stond ik dan gepakt en gezakt om te vertrekken, wat nu???? Mijn hotel , mijn verlof,.... Ik besloot dan toch maar te vertrekken en we zien wel.

 

 

10 januari 2009 :

Vandaag werd het een zware dag , Zidane onze oudste leonberger is sedert de laatste week fel achteruit gegaan. Bart is van donderdag vertrokken naar het buitenland en zou pas maandag terug komen. Dus ik stond voor een moeilijk keuze. Gelukkig was Wendy (Falco& Diesel) hier , die voor mij een grote steun geweest is .Na overleg met Bart en de dierenarts heb ik Zidane uit zijn lijden verlost en hem vredig laten inslapen. Hij zou in april 9 jaar geworden zijn, voor de mensen die Zidane gekend hebben weten dat hij van het begin af aan een zorgen kind geweest is .Dus ik ben enorm blij dat we hem bijna 9 jaar bij ons hebben mogen houden. Hij was voor ons een zeer speciale leonberger, hij was onze tweede leonberger en je merkte ook altijd dat hij er was in huis. Een echte grote lieve knuffelbeer. We zullen je erg missen , Zidane.

 

5 januari 2009:

Het is zo ver, ons Daria is terug loops. Meteen gingen we rekenen en plannen maken voor de dekking van Daria. Bart moest voor het werk naar het buitenland dus er zat niets anders op dat ik (Carine) alleen zou gaan. Dus het werd een groot avontuur . Het moest een lange tocht van 900 km worden , ergens was ik een beetje bang om alleen te gaan maar ik wist dat mij dit wel zou lukken.